Podagrycznik pospolity (Aegopodium podagraria L.),

 

Podagrycznik pospolity (Aegopodium podagraria L.), nazywany również diabelską stopką, jest rośliną z rodziny selerowatych. Jest ona bardzo rozpowszechniona i obecna niemal we wszystkich zakątkach Europy, z wyłączeniem bardzo zimnej północy i gorącego południa oraz w Azji.

Można ją często spotkać przy drogach, w nieskoszonych zaroślach, a nawet rowach czy wysypiskach śmieci.

 

Jak rozpoznać tę roślinę? Jest ona dość podobna do barszczu zwyczajnego, świerząbka korzennego oraz dzięgla leśnego. Wyróżnia ją to, że: 

·         ma nagie lub skąpo owłosione i puste łodygi, których wysokość sięga ok. 50-100 cm, 

·         przekrój łodyg jest trójkątny,

·         liście rośliny również nie są owłosione i przylegają do łodygi w postaci trójlistnych zbiorów,

·         jej kwiaty są drobne oraz białe lub jasnoróżowe, tworzą się z nich bardzo charakterystyczne, duże „baldachimy”, 

·         owoce rozpadają się łatwo na dwie rozłupki o brunatnej barwie, z jaśniejszymi żebrami.

 

 

Zawarte w podagryczniku składniki aktywne odpowiadają za jej lecznicze właściwości. Wśród najważniejszych związków można wymienić:

 

·         olejki eteryczne, 

·         witamina C w dużych ilościach, 

·         karoten, 

·         flawonoidy i inne przeciwutleniacze, 

·         cholina, 

·         glikozydy flawonoidowe, 

·         minerały, takie jak miedź, żelazo, cynk, potas, magnez, wapń, mangan czy bor.

 

Podagrycznik pospolity był bardzo często wykorzystywany przede wszystkim do leczenia podagry, czyli dny moczanowej. Stąd też wzięła się jego nazwa. Zachowały się liczne pisma potwierdzające stosowanie tej rośliny przez średniowiecznych mnichów – i to nie tylko do przygotowywania leków roślinnych, ale także warzywo i przyprawa do dań.

 

Popularność w fitoterapii podagrycznik zyskał dopiero na przełomie XIX i XX wieku. Przyczynił się do tego Johann Kunzle – znany zielarz i ksiądz. To on zaczął stosować tę roślinę w terapii wspomnianej już podagry, ale także dysfunkcji stawów czy przy żylakach. Dziś jest on chętnie stosowany w ramach fitoterapii.

 

 

 

 Podagrycznik możemy stosować. przy: 

 

·         chorobach reumatycznych, bólach stawów oraz nerwu kulszowego,

·         dnie moczanowej,

·         chorobach układu pokarmowego – np. związanych z zaburzeniami pracy jelit, 

·         chorobach układu moczowego, np. przy kamicy nerkowej czy zapaleniu pęcherza, 

·         detoksie organizmu i wspomaganiu pracy wątroby, • infekcjach bakteryjnych lub grzybiczych, 

·         gojeniu się różnego rodzaju ran, 

·         leczeniu hemoroidów, 

·         przygotowywaniu środków pomagających łagodzić trądzik.

·         wspieraniu profilaktyki antynowotworowej,

·         Działa uspokajająco i wyciszająco

 

 

Podagrycznik pospolity można spożywać w postaci surowej– ma korzenny smak i marchewkowy zapach. Z suszonego ziela przygotowuje się więc przyprawę, a świeże pędy mogą być ciekawym dodatkiem do sałatki lub zupy.